Reisverslag Gerwin Nijeboer

Vrijdag 5 februari 2010 was het dan zover. Jaap, Joost, Thijs en Gerwin vertrokken voor een week naar The Gambia. Joost ging voor het eerst, Thijs en ondergetekende voor de tweede keer. Jaap voor de achtste keer, maar de eerste keer zonder Trudy, wat de reis extra bijzonder, maar ook heel dubbel maakte.

Van tevoren leef je al naar zo’n reis toe. Voor het eerst een week weg van mijn gezin. Tjits zou ik vreselijk missen, maar die heb ik vaker langere tijd niet gezien. Een week weg van de kids leek me een stuk moeilijker. Wel heel gaaf om samen met de mannen van mijn schoonfamilie een week samen door te brengen. Hoe zal het gaan? Worden we elkaar zat? Welke gesprekken zullen we voeren?

Vrijdagavond kwamen we aan op het vliegveld van Banjul. Warm, klam, maar direct ontvangen door de hartelijkheid die Gambia zo typeert. Een lange rit naar het hotel, installeren in onze cottage en een biertje op het terras. Niet te laat naar bed, want er staat ons nog genoeg te wachten deze week. Zaterdag rustig aan het zwembad acclimatiseren en ’s avonds onze eerste afspraak; met Yussuf en de PTA. Yussuf arriveerde samen met Ms. Diop, Akeem, Emmanuel, en drie andere leraren van de school. Een bijzonder weerzien met de mensen die het uiteindelijk allemaal moeten doen. We aten in het hotel, aan het zwembad en wat voor ons heel normaal is blijkt voor onze gasten een nieuwe ervaring; een drie-gangen keuze menu. Een mooie avond, met ruimte voor gesprekken, verdriet, blijdschap en het horen waarom we dit ook allemaal weer doen.

Op zondagavond ontmoeten we Saikou Marong. Deze jongeman wordt sinds een aantal jaar door Jaap & Trudy ondersteund in zijn universitaire studie. Jaren terug hebben zij hem ontmoet als technisch medewerker in het Senegambia hotel. Ze raakten aan de praat en hij vertelde dat hij ’s nachts werkte om overdag zijn studie te kunnen betalen. Enkele dagen en meerdere ontmoetingen later hebben Jaap & Trudy besloten om zijn studie te financieren en sindsdien kan hij zich volledig richten op zijn masters Wiskunde en Computerwetenschappen. Bijzonder is om de dankbaarheid van Saikou te zien, maar daarnaast ook de dankbaarheid van zijn familie. De doelstelling van Saikou is om, wanneer hij een goede baan heeft, zijn familie te kunnen onderhouden. Dat is niet alleen zijn gezin, maar ook zijn broers, neefjes en nichtjes die bij hem in hetzelfde compound wonen. Wat is het bijzonder om te realiseren dat je met voor ons relatief kleine bedragen zo in staat bent om anderen te helpen.

Maandagmorgen stond het bezoek aan de school gepland. De nieuwe locatie die, vergeleken met vorig jaar, erg is opgeknapt. Vanuit Nederland mochten we veel spullen meenemen (>60kg aan overgewicht in de koffers, waarvoor we gematst zijn) en deze werden allemaal uitgestald. De spullen bestonden uit giften die we van vrienden, familie en bekenden hebben gekregen voor onze reis. Schoolboeken, schriften, pennen, stiften, kleding, speelgoed, ga zo maar door. Tafels vol met spullen mochten we brengen en daar zijn we heel dankbaar voor. De kinderen zongen voor ons, er werd gedanst, gefeest en heerlijk gekookt. Voor zowel de school als voor ons was het een feestdag, maar er blijft op deze dagen een gevoel overheersen, waarbij Trudy, als ‘ Mom of the school’, vreselijk gemist wordt.

Na de vele bedankjes van de kinderen, het bestuur, de eigenaar van het land, de voorzitter van de scholen in Serrekunda en ga zo maar door nam Gerwin, als voorzitter van Yamah ook het woord. De nadruk is daarbij gelegd dat niet wij bedankt moeten worden, maar een ieder die hier vandaag staat. Het enige wat wij doen is voor de middelen zorgen; de uitvoering ligt in de handen van de school, het bestuur en de kinderen.

Dinsdagochtend zijn we opgehaald bij het hotel door Yussuf en Akeem, om een bezoek te brengen aan de waterput die enkele jaren terug door Trudy en Willem is geplaatst. Deze staat naast het stuk grond wat de school heeft om groenten en fruit te verbouwen en is destijds aangelegd om de grond van water te voorzien en de enkele huizen in de buurt van drinkwater. Voor de aanleg van de put moest men 15 kilometer lopen om schoon drinkwater te kunnen krijgen.

Naast de spanning van een slang die vanuit het niets voor ons langs schoot (best spannend op je teenslippers), maakte alles een normale indruk. Tot we, voor vertrek, nog even bij de put stonden en wat water dronken. Binnen enkele minuten werden we omringd door een steeds groter wordende groep mensen. Overal kwam men vandaan en iedereen sprak dankbaarheid uit. Wat we ons niet realiseerden toen we deze put lieten aanleggen was dat het naast het bedoelde gebruik nog een heel andere functie heef; water is leven. Het water wordt gebruikt om te sproeien, te drinken, te wassen, om met zand stenen te maken, overal voor. Jaap gaf ook aan dat toen de put werd aangelegd er maar enkele hutjes stonden. Nu stonden er huizen en ontstaat er een groeiende gemeenschap. Allemaal, omdat er water in de buurt is. Dat geeft te denken, wanneer we de tuin staan te sproeien.

Na ons bezoek aan de tuin was het tijd om andere spullen voor de school aan te schaffen. Samen met Yussuf en Akeem naar een winkel voor lesmateriaal. Methodes, boeken, werkboeken, alles werd aangeschaft. Mooi om te zien was dat we aangaven een grens te hebben van 2.000 euro, maar dat er werd uitgezocht wat men nodig had en niet meer dan dat. Geen nice-to-haves. Met de 1.000 euro die we nog hadden hebben we een timmerfabriek bezocht en konden we 25 nieuwe schoolbanken bestellen, waarmee twee klassen weer voorzien zijn van nieuw meubilair. Voor dit alles onze uitdrukkelijke dank voor de geweldige gift van Arie van Buuren, die bij de opening van het nieuwe pand van zijn schildersbedrijf ervoor gekozen heeft geen cadeautjes te willen, maar een gift voor Stichting Yamah. 2.000 euro heeft deze geweldige actie opgebracht.

Woensdagmorgen zijn we vroeg opgestaan. We hadden vanuit Nederland Saikou gevraagd of hij onze gids wilde zijn op een trip door de binnenlanden naar James Island. Saikou heeft dit georganiseerd en deze dag laat een diepe indruk achter. Gambia is een land wat veel te lijden heeft gehad onder slavernij. De plek waar wij vertokken naar James Island heet Juffereh. Dit is de geboorteplaats van Kunta Kinte; de hoofdpersoon uit het wereldberoemde boek ‘Roots’ van Alex Haley.

Veel is te vertellen over deze zwarte bladzijden uit de geschiedenis van de mensheid, maar deze woorden op papier zullen nooit kunnen beschrijven welke gevoelens zich van je meester maken, het moment dat je met zulke gruwelheden wordt geconfronteerd.

Op donderdag hebben we genoten van een welverdiende dag aan het zwembad en de zee. Aan het einde van de dag hebben we afscheid genomen van Yussuf, Akeem,

Miss Diop en Saikou. Vrijdagmorgen was het spullen pakken en op de weg terug naar het koude Nederland.

We kijken terug op een week waarin we met z’n vieren heel veel hebben meegemaakt. Van de rijke toeristenhotels tot aan het avondeten in de compound van Saikou. Van het bediend worden aan het zwembad, tot het zien van zieke mensen, liggend voor het ziekenhuis, omdat ze geen geld hebben en dan niet geholpen worden. Gambia; het land van contrasten. Het land waar we voor willen gaan en wat we willen helpen.

“We feel ourselves that what we are doing is just a drop in an ocean. But the ocean would be less because of that missing drop”
Mother Teresa